صفحه اصلی / بیماری های ارتوپدی / بیماری انقباض دوپویترن (انقباض و جمع شدگی انگشتان دست) چیست؟
۶ دقیقه
بیماری-انقباض-دوپویترن-

بیماری انقباض دوپویترن (انقباض و جمع شدگی انگشتان دست) چیست؟

آنچه می خوانید

پوست کف دست حاوی لایه ای به نام نیام است. این بافت موجب می شود تا پوست دست در جای خود ثابت نگه داشته شود. زمانی که این بافت از بین می رود و یا شروع به ضخیم شدن می کند، پوست کف دست سفت شده و حرکت دادن آن بسیار سخت است. بیماری دوپویترن زمانی رخ می دهد که این بافت از بین می رود و پوست شروع به کشیده شدن می کند. در این صورت بافت های گره ای زیر پوست تشکیل می شود و حفره هایی را روی پوست این ناحیه ایجاد می نماید. زمانی انقباض انگشت شروع می شود، فرد قادر به حرکت دادن انگشت خود نمی باشد. به همین منظور در ادامه قصد داریم شما را با هر آنچه نیاز است در رابطه با بیماری دوپویترن بدانید، به طور کامل آشنا کنیم.

علائم بیماری دوپویترن

زمانی که بیماری دوپویترن شروع به پیشروی کند و به موقع برای درمان آن اقدام نشود، نیام تبدیل به بافت های بسیار ضخیمی می شود که منجر به خمیدگی انگشتان می گردد. زمانی که انقباض دوپویترن بروز پیدا می کند بسیاری از افراد به اشتباه فکر می کنند که تاندون های دست آسیب دیده اند. در صورتی که این انقباض هیچ ارتباطی با تاندون های دست ندارد. این بیماری معمولا به صورت آهسته شروع به پیشرفت می کند و پس از گذشت چند سال تمامی علائم آن بروز پیدا می کنند.

از شایع ترین علائم بیماری دوپویترن می توان به انقباض انگشتان و خمیدگی آن ها اشاره نمود. این انقباض معمولا در محل اتصال انگشتان با کف دست بروز پیدا می کند. گره های ایجاد شده ناشی از این انقباض به راحتی قابل لمس و یا مشاهده هستند. از طرفی انقباض ناشی از این بیماری در اکثر مواقع انگشت کوچک و یا انگشت کناری آن را درگیر می نماید. با این وجود ممکن است دیگر انگشتان را نیز تحت تاثیر قرار دهد. توده های ایجاد شده ناشی از این بیماری به صورت بافت های بسیار ضخیم و طولی در کف دست ایجاد می شوند. تفاوت بارز انقباض ناشی از این بیماری و کشیدگی تاندون ها در میزان درد ناشی از آن ها است. معمولا انقباض دوپویترن فاقد درد می باشد، در صورتی که کشیدگی تاندون ها می تواند بسیار دردناک باشد. پیشرفت این بیماری موجب می شود تا صاف نمودن انگشتان در امتداد دست بسیار محدود شود.

دلایل بروز بیماری دوپویترن

متاسفانه دلیل اصلی بیماری دوپویترن هنوز مشخص نشده است. اما عوامل مختلفی وجود دارند که می توانند احتمال بروز این بیماری را افزایش دهند. با توجه به تحقیقات انجام شده روی عوامل تحریک کننده این بیماری، مشخص شده که ژنتیک بیشترین نقش را در ایجاد این بیماری ایفا می نماید. زیرا اکثرا در خانواده های اسکاندیناوی این بیماری به صورت ارثی به سایر افراد منتقل می شود. البته عوامل دیگری نیز وجود دارند که می توانند در بروز انقباض انگشت دست و پا تاثیرگذار باشند. جنسیت از دیگر عوامل موثر بر این بیماری می باشد. زیرا وجود آن در بانوان بیشتر از آقایان دیده می شود.

نژاد نیز از دیگر عواملی است که در بروز بیماری دوپویترن موثر است. معمولا نژادهای انگلیسی، اسکاندیناوی، هلندی، فرانسوی و ایرلندی بیشتر از سایر افراد به این بیماری دچار می شوند. مصرف الکل و وجود برخی از بیماری ها مانند تشنج و دیابت نیز می تواند احتمال بروز این بیماری را در افراد افزایش دهد. زیرا برخی از بیماران دوپویترن افرادی هستند که الکل مصرف می نمایند و یا دچار بیماری دیابت و تشنج می باشند. افزایش سن نیز می تواند احتمال بروز این بیماری را افزایش دهد.

راه های تشخیص بیماری دوپویترن

برای تشخیص بیماری دوپویترن در ابتدا بهتر است تمامی نشانه های فیزیکی این بیماری را به خوبی شناسایی کنید. در این صورت می توانید با بروز ابتدایی ترین علائم بیماری برای تشخیص دقیق تر آن به پزشک مراجعه نمایید. برآمدگی کف دست از اولین نشانه هایی است که می تواند هشداری برای بروز این بیماری باشد. زمانی که پس از فعالیت انگشتان با گرفتگی آن ها مواجه شدید و احساس کردید نمی توانید آن ها را صاف کنید نیز بهتر است برای تشخیص دقیق تر اقدام نمایید.

متخصص ارتوپد و یا فیزیوتراپ برای تشخیص دقیق تر بیماری دوپویترن در ابتدا سابقه پزشکی شما را مورد ارزیابی قرار می دهد. سپس در رابطه با علائم این بیماری از شما سوالاتی می پرسد تا به تشخیص دقیق تر بیماری کمک نماید. همچنین شرایط ظاهری و نحوه حرکت انگشتان شما را نیز مورد بررسی قرار می دهد. در معاینه انگشتان محل گره ها و دامنه حرکتی انگشتان نیز اندازه گیری می شود. همچنین میزان حس در انگشتان و ظاهر طبیعی آن ها از دیگر نکاتی هستند که در این معاینه مورد ارزیابی قرار داده می شوند.

راه های درمان انقباض انگشت دست و پا

برای درمان بیماری دوپویترن روش های مختلفی وجود دارد که پزشک با توجه به میزان پیشرفت بیماری آن ها را تجویز می نماید. به طور کلی درمان این بیماری با استفاده از روش های زیر امکان پذیر است.

جراحی

زمانی که بیماری به شدت پیشرفت کرده باشد و استفاده از تزریق تاثیری در درمان آن نداشته باشد، از روش جراحی استفاده می شود. جراحی موجب می شود تا شدت بیماری کاهش پیدا کرده و از پیشرفت مجدد آن نیز جلوگیری شود. جراحی نیز به دو روش فاشیوتومی و فاشیکتومی انجام می شود. در روش اول برشی ایجاد می شود و بافت های ضخیم از سایر بافت ها جدا می شوند. اما در روش دوم این بافت ها پس از جدا شدن به طور کامل برداشته می شوند.

تزریق استروئید

تزریق داروهای ضد التهابی از ابتدایی ترین و غیر تهاجمی ترین روش های درمان بیماری دوپویترن است. در این روش تزریق دارو در قسمت گره خورده انجام می شود. بنابراین روند پیشرفت بیماری را کند نموده و از بروز عوارض شدیدتر بیماری جلوگیری می نماید. البته میزان تاثیرگذاری این روش درمانی در بیماران متفاوت است.

آتل بندی

در برخی از مواقع نیز ممکن است پس از جراحی برای بهبود سریع تر و موثرتر نیاز به آتل بندی باشد. در این صورت پزشک برای مدتی آتل بندی بخش جراحی شده را به عنوان بخشی از درمان توصیه می نماید.

دکتر علیرضا تعبدی فوق تخصص ارتوپدی
(فلوشیپ جراحی شانه و دست)


- عضو شورای پزشکی ایران
- عضو انجمن ارتوپدی ایران
- عضو مجمع جراحی دست ایران
- عضو جراحان ارتوپد امارات متحده

مطالب مرتبط

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

اشتراک گذاری در شبکه های اجتماعی

آنچه میخوانید